กราบสวัสดีครับ
คราวนี้ไม่มีรูปประกอบใดๆ
มีเรื่องมาเล่าครับ
-----
เรื่องมันมีอยู่ว่า
วันนี้ผมไปกินข้าวที่สามย่าน
ก็มีคนหูหนวกคนนึงมาขายของครับ
เป็นเจลเทียนหอม อันละ 35 บาท 3 อัน 100 บาท
การขายก็คือมาตรฐานที่เคยเห็น
เอากระดาษมาวาง บนกระดาษมีข้อความขายของ
ใจแคบ1!!
หนวกจริงรึเปล่า?
เป็นคำถามที่คนครบ 32 ทุกคนต้องคิด
แต่ว่าพอมาคิดอีกทีแล้วมันจี๊ดข้างในจิตใจมากๆเลย
มันเป็นความคิดที่ใจแคบ...
ทำไมเราต้องสนใจมากขนาดนั้นด้วย?
คิดว่าเขาจะใช้ความพิการมาเป็นจุดขายหรือเปล่า?
ถ้ายังคิดแบบนี้ ... ผมคิดว่าให้เค้าไปเป็นขอทานดีกว่ามั๊งครับ
ผมว่าถ้าเค้าคิดจะโกหกก็คงไม่มาเดินขายของหรอกกระมัง
(มองโลกในแง่ดีจัง)
ใจแคบ 2
"ลองทดสอบกันดูมั๊ย?"
มีหลายคนที่พยายามทดลองดูว่าคนที่ค้าขายแบบนี้มักจะหูหนวกปลอมๆ(ซึ่งก็มี)
เลยทดสอบโดยการเรียกเค้าเมื่อเค้าหันหลัง เช่น
"พี่...เอาอีกสองอัน"
หรือด่าทอต่างๆนานา พูดกันไปไม่เกรงใจตัวผู้พิการ
ใจแคบกันไปมั๊ย?...
เป็นการทดลองหาคำตอบให้ความรู้สึกที่ว่า
"ไม่อยากโดนหลอก" ได้ชะงัดดี
ตอนนี้ประเด็นอยู่ที่ว่า เราสนใจในตัวสินค้าเค้าเปล่าดีกว่า
ว่ากันด้วยความแฟร์ๆ ถ้าชอบก็อุดหนุน ไม่ชอบก็ไม่ต้องเอา
เค้าก็ไม่ได้มาตื๊อขายของอะไรน่ารำคาญมากนัก
เค้ามาเงียบๆแล้วก็จากไปเงียบๆ
และเค้าก็ไม่ได้มาขอทานคุณด้วย
บ่นอะไรไปก็ไม่รู้
รู้สึกอวดตนมาก
ไม่ได้มารณรงค์ให้ซื้อกันเหอะ ซื้อกันเยอะๆ
แค่อยากจะบอกทุกคนที่ผ่านมาอ่านว่า
"อย่าใจแคบกันให้มากนัก"
แล้วก็อย่าเอาความน่าสงสารมาเป็นบรรรทัดฐานนะครับ
มันจะกลายเป็นดาบที่ว่าจะโดนหลอก หรือว่าเรื่องจริง
มองในฐานะคนไม่ปล้นใครกินกันดีกว่า
แค่นี้แหละครับ
ปล. ทำไมวันนี้ผมรู้สึกสะดุดกับคนขายเทียนคนนี้มากๆเลยนะ
ไม่อยากโดนหลอก หรือต็มใจโดนหลอก
ปล2. เอนทรี่ก่อนวาดการ์ตูน cult ไปหน่อยครับ มีคนไม่เก็ทเยอะมาก
กราบขออภัยมันเป็นมุขกันบนโต๊ะอาหารที่คุยกันกับเพื่อน
ดังนั้นจะฮาได้มันต้องอยู่บนโต๊ะอาหารมื้อนั้นด้วย...
edit @ 9 May 2008 00:44:25 by MeiiThamoN
